Like mother...like daughter "Sweet like...candy!"

Ένα ποίημα  για τις καραμέλες 

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα,

 ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα..

 Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:

τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία

αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

 Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις

 όπου συζητούνται, καταστατικά,

 νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί,

 γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά

 Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους

που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει

 Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

 Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις

όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

 Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

 Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν

 να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους,

 το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

 Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων

 που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

 Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο..

 μετά βίας για την επικεφαλίδα.

 Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

 Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

 Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

 Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

 Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

 Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

 Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

 Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

 και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν

 μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

 Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

 Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν

να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

 Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν

 πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

 Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω

με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν..

. Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.

 Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος

 και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

 Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ..

Μάριο ντε Αντράντε

 

Handmade backpacks "Summer roses"

Είν' η αγάπη μου σαν ένα πορφυρένιο ρόδο
Που μόλις ξεπετάχτηκε τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού:
Είν' η αγάπη μου σαν τη μελωδία
Που παίζεται γλυκά σ' ένα ρυθμό αρμονικού συντονισμού.

Τόσ' όμορφη είσαι εσύ, γλυκειά μου αγαπημένη,
Τόσο βαθειά εγώ σε αγαπώ:
Κι ακόμα θε' να σ' αγαπώ, ακριβή μου,
Μέχρι να λείψει το θαλασσινό νερό.

Μέχρι που ολότελα οι θάλασσες στερέψουν, ακριβή μου,
Κι οι βράχοι λιώσουν με του ήλιου το λαμπρό το φως:
Κι εγώ θα σ' αγαπώ ακόμα, ακριβή μου,
Ενώ κινούμενη άμμος θα' ναι της ζωή μου η οδός

Να 'σαι καλά μοναδική μου αγαπημένη
Ένα αντίο προσωρινά!
Και θα ξανάρθω, ακριβή μου αγαπημένη.
Έστω κι αν βρίσκομαι δέκα χιλιάδες μίλια μακριά.

Ρόμπερτ Μπερνς

 

 

Tote bag, backpack & beauty case "The wise owl"

A wise old owl

sat on an oak,

the more he saw

the less he spoke,

the more he spoke

the less he heard.

Why can't you be like

that wise old bird? 

Like mother...like daughter "Pink ... like flamingo"

The chief difficulty Alice 

found at first was in managing

her flamingo...

Alice soon came to the conclusion

that it was a very difficult 

game indeed.

(Lewis Carroll, Alice in wonderland) 

Backpacks "Summer bicycles"

Τα παιδιά που περνούσανε και τον κόσμο κατέβαιναν
με ποδήλατα γέμισαν τον αέρα φωνές. Και στο
δρόμο μας σύρριζα από όλους ο ένας λίγη σκόνη που
άφηνε, από κάτω του το ποδήλατο σταματώντας,
εκείνος και αποδήλατος έφευγε απ' τις κορφές των
δέντρων ψηλά, και οι άλλοι τρέχοντας προλαβαίνανε πιο
κάτω το ίδιο, στη γειτονιά του καθένας, ώσπου ο αέρας
γέμιζε από όλους τους δρόμους εκείνη την ώρα
αγόρια που ανέβαιναν αντί για πουλιά.

(Ε.Βακαλό,Τα ποδήλατα) 

Τα παιδιά που περνούσανε και τον κόσμο κατέβαιναν με ποδήλατα γέμισαν τον αέρα φωνές. Και στο δρόμο μας σύρριζα από όλους ο ένας λίγη σκόνη που άφηνε, από κάτω του το ποδήλατο σταματώντας, εκείνος και αποδήλατος έφευγε απ’ τις κορφές των δέντρων ψηλά, και οι άλλοι τρέχοντας προλαβαίνανε πιο κάτω το ίδιο, στη γειτονιά του καθένας, ώσπου ο αέρας γέμιζε από όλους τους δρόμους εκείνη την ώρα αγόρια που ανέβαιναν αντί για πουλιά

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/bicycle-poems/ ]

Handmade backpack & beauty case "Skiathos"

...Ήτον απόλαυσις, όνειρον, θαύμα. Είχεν απομακρυνθή ως πέντε οργυιάς από το άντρον, και έπλεε, κ' έβλεπε τώρα προς ανατολάς, στρέφουσα τα νώτα προς το μέρος μου. Έβλεπα την αμαυράν και όμως χρυσίζουσαν αμυδρώς κόμην της, τον τράχηλόν της τον εύγραμμον, τας λεύκας ως γάλα ωμοπλάτας, τους βραχίονας τους τορνευτούς, όλα συγχεόμενα, μελιχρά και ονειρώδη εις το φέγγος της σελήνης. Διέβλεπα την οσφύν της την ευλύγιστον, τα ισχία της, τας κνήμας, τους πόδας της, μεταξύ σκιάς και φωτός, βαπτιζόμενα εις το κύμα. Εμάντευα το στέρνον της, τους κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους όλας της αύρας τας ριπάς και της θαλάσσης το θείον άρωμα. Ήτο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα· ήτον νηρηίς, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων...

(Αλ.Παπαδιαμάντης "Όνειρο στο κύμα")